Поранешниот шампион на Белатор и ОНЕ, Бен Аскрен, официјално ја заврши својата натпреварувачка кариера откако загуби со едногласна одлука од поранешниот шампион во полусредна категорија на УФЦ, Белал Мухамед, во коглавниот настан на РАФ 11. Сепак, резултатот остана во втор план, бидејќи самото присуство на Аскрен на душекот стана една од најинспиративните приказни во боречките спортови во последните години.
Минатата година, Американецот помина низ вистински кошмар откако тешката пневмонија доведе до сериозни компликации и бараше трансплантација на бели дробови за да му се спаси животот. Малкумина веруваа дека некогаш повторно ќе може да се натпреварува, но по месеци закрепнување и интензивен тренинг, тој го исполни своето ветување да стапне на душекот за последен пат. Во првите два дела, Аскрен покажа дека и покрај долгото отсуство, не ги изгубил боречките вештини.
Успешно ги неутрализираше нападите на Мухамед, се бранеше одлично и не и дозволи на ѕвездата на УФЦ да го наметне својот познат стил. Во вториот период, дури направи и неколку обиди за соборување, принудувајќи го Мухамед да биде повнимателен. Сепак, во последниот дел, акумулираниот замор почна да влијае врз него. Мухамед го зголеми темпото, забележа неколку успешни соборувања и ја презеде контролата врз натпреварот, што му ја донесе победата на поени.
По последниот сигнал Белал Мухамед ја крена раката на својот пријател и ривал, повикувајќи ја публиката да го испрати со бурен аплауз. Потоа Белал го искористи моментот да му упати предизвик на Колби Ковингтон. Најемотивниот момент дојде кога Аскрен го зеде микрофонот, им се заблагодари на навивачите и официјално го објави крајот на неговата кариера.
„Во последно време, многу брзо се заморував. Се потрудив најдобро што можев во третиот период, но нозете повеќе не ме држеа.
Ова дефинитивно ми е последен пат на душекот. Ве сакам. Навистина ве сакам“.
Иако не успеа да ја добие последната борба, Бен Аскрен си замина како вистински победник. По борбата за својот живот и трансплантацијата на белите дробови, самото враќање на душекот беше доказ за неверојатна волја, карактер и љубов кон спортот.
